صفحه ی سفيد کاغذ مسخره ام نميکند. چيز هايی که ميگويم تو دلش نگاه می دارد. چيزی را به رخم نميکشد. ازرم نميدهد. دلسوزی بيجا نميکند.خجالتم نميدهد. نيش نمی زند.پدر، مادر، خواهر و برادر و همه ی کسم است.مرا به گذشته می برد، به آينده می برد، به خيال هام می برد. به رنج ها و شاد های م. بغض ميکند. لبخند ميزند. همه جا ميبرد. دوستش دارم، از چشم هم بيشتر.
نوشته ی بالا بخشی از کتاب شما که غريبه نيستيد نوشته ی هوشنگ مرادی کرمانی است که امروز تمومش کردم.کتاب بيشتر به دوران کودکی و نوجوانی نويسنده ميپردازد.مرادی کرمانی را از قصه های مجيد ميشناختم.رد پای همان مجيد شيطون و دوست داشتنی را ميشود در همه جای داستان ديد.نثر ساده و پر از صداقت نويسنده را دوست داشتم. منو به طور عجيبی ياد دوران بچگی خودم مي انداخت. توصيه ميكنم حتما بخونيد شايد مثل من بعد از ظهر هايتان ديگر چندان هم دلگير نباشد!
+ نوشته شده در سه شنبه یکم بهمن 1387ساعت 23:42 توسط الهام
|
